Hiç bencil olamadım..

22 Nisan 2011 Cuma

18:35

   Günlerimi bomboş geçiriyorum. Oturuyorum, yatıyorum, kitap okuyorum, müzik dinliyorum.. vs .. vs.. Yani yapılabilecek bütün tembellik aktivitelerini gerçekleştiriyorum ama tuhaf bir biçimde hiçbirinden zevk almıyorum. Kendimi aptal gibi hissediyorum. Ki bunu hayatımda görebileceğim en kek edebiyat yazılısından berbat bir not beklemekle de tescillemiş oldum. Çalışmıyorum ama içimde tembellere özgü bir boşvermişlik ne bileyim bi rahatlık yok. Sürekli panik halindeyim “böyle giderse kazanamıycam” , “sen yat yat o yılan nasılda çalışıyo”, “ben böyle biri değilim” , “yarın ilk iş çalışmaya başlıycam” falan filan.. -ki bu yarınlarda hiç gelmez- Kendi kendime stres yapıyorum ve bunun sonucunda da uyuyamadığımla kalıyorum. Mesela bu gün okula gitmedim –yakında devamsızlıktan kalırsam hiç şaşırmam- ama kalkıp bi çalışmadım bile tüm gün internette takıldım –hala da öyle yapıyorum-. Hayalimde hep çok çalışkan ve başarılı olmak vardı. Ama ikisi de olamadım. Zekiyim ama hiçbir işe yaramıyor.. Aptalların beni geçtiğini gördükçe hırslanıyorum ama bu geçici bir şey oluyor. Hemen ileriki günlerde kendimi kanıtladıktan –hatırlattıktan diyelim- sonra yine foss motivasyon sıfır ve yatıyorum. Ruh hastası oldum.

   En çok annemi üzmekten korkuyorum. Zaten şu hayatında bir benim başarılarımla övünmek nasip olmadı kadına. Gözü açık gidecek bu gidişle. Kapana kısılmış gibi hissediyorum kendimi. Nefes alamıyorum. Bir yandan hemen sınav gelsin geçsin de kurtulayım diyorum bir yandan da saçmalama gelse oturacaksın kıçının üstüne, kazanamayıp rezil olacaksın ne kadar geç o kadar iyi diyorum. Mantığım yaptıklarımla çatışma içinde ama kazanan yok. Mantığım kazanmadıkça da bana rahat yok. Bunun bilincindeyim ama kımıldayamıyorum. Depresif bir haldeyim açıkçası..

   Zaten ya aşkımdan yiyip bitiriyorum kendimi ya da gelecek kaygısından. Ama şimdi bakıyorum da ikisine de sahip değilim. Ne geleceğe yaptığım bir yatırım veya başarım var ne de düzgün giden bir ilişkim.. Hiçbir şey yok elimde. Şimdi düşünüyorum da şuan hangisi elimde olsaydı daha çok sevinirdim diye.. Başarı geliyor içimden. Başarılı olsaydım veya şuan deli gibi çalışıyor olsaydım gözüm aşk meşk görmezdi. Zaten işi olmayan aşka sarıyor bu hayatta. Bende bir kere liseyi kazanamayınca yattı balık yan gidere bağladım..

   Ha lise demişken onu da bu yüzden kazanamamıştım. Tembelliğim yüzünden. Tembelliğimin sebebi de yine birini sevmemdi. Hatta şuan bu salak okulda okumamın sebebi de zamanında hoşlandığım çocuğum burada okuyor olmasıydı. Yani düşününce duygusallıklarım yüzünden hayatımı hep mahvetmişim. Kendim için hiçbir şey yapmamışım. Şimdi bu yazıyı yazarken fark ettim. Başarısızlıklarımı körü körüne kabul ettiğim için daha önce hiç üzerinde düşünmemişim. Şuan düşününce her şeyi birkaç oğlan yüzünden nasıl gözden çıkardığımı gördüm. Hiç bencil olamamışım. İçim acıdı..

Not: Bir seyler yapmam lazım